aandeanderekant.punt.nl
een Nederlands gezin in Colorado, VS
Laatste artikelen

Mensen, ik stop hier!

Ik ga verder op de volgende site:

zesindevs.blogspot.com

See you there!

Reacties (1)

Dinsdag was het zover: Kira kwam aan in Denver! Natuurlijk sneeuwde het weer en kon ik wederom met weinig zicht naar het vliegveld jakkeren. Het vliegtuig bleek net geland te zijn, maar het duurde nog anderhalf uur voordat ze eindelijk naar 'buiten' kwam. Een bleek koppie van de lange reis, maar fijn haar weer te zien.

Inmiddels was het weer een stuk beter en we haastten ons naar huis, zodat Maxine haar nog even kon zien voordat ze moest dansen. Haar thuishouden van dance is geen optie deze week, ze heeft dit weekend een belangrijke danswedstrijd en dus zijn alle lessen en rehearsals verplicht. Het zij zo.

Kira was doodop en ging vroeg naar bed. De volgende dag een beetje aangekeuteld en donderdag hadden Ruben en Maxine vrij en Leen bleef ook thuis. Wij hadden 's-ochtends het zogenaamde 'tienminutengesprekje' voor Maxine. Haar rapport zag er glimmend uit en de teacher was goed te spreken. We bespraken haar nivo voor volgend jaar en daarover waren we het direct eens, dus dat was mooi.

Daarna nam ik Maxine mee voor een rontgenfoto. Bij de dokter was gebleken dat haar rug niet recht is en ze vond het beter er een foto van te laten maken. Met het blote oog is te zien dat haar ene schouderblad hoger is dan de andere. Ze belde dezelfde middag al met het resultaat: de ruggegraat heeft een lichte welving, 5 %.  Er moet nu elke 4-6 maanden een nieuwe foto gemaakt worden om te kijken of het progressief is. De welving mag niet boven de 10 % komen, dat moet er wat aan gedaan worden. De aandoening die ze heeft heet scoliosis. Voorlopig dus nog ok!

Die middag namen we Kira even mee naar de sledding hill. Het kind moest even in de zon en naar buiten! Lekker gesleed en ook Mia vond een vriendinnetje om mee te spelen.

Vrijdagmiddag had Maxine haar dance competition. Vier dances zou ze competen. Drie gingen super en ze kregen er high gold voor (het hoogst haalbare), maar voor 1 dance was de muziek niet helemaal goed en raakten de dames wat in de war. Ze vingen het goed op, maar stapten toch een aantal keren uit de maat en kregen voor deze dance een gold.

Verder is ze ook het hele weekend onder de pannen: ze neemt gastlessen bij JUMP!, een dance convention en zal vanavond nog een keer competen, waar Leen heen zal gaan, pff.

Leen, Kira en Ruben zijn gaan skien vandaag. Het was druk en zonnig, krijg ik door.

Vic, ondertussen, maakt zich klaar voor zijn eerste snowball dance. Vanochtend moest er op de valreep toch nog een nieuwe broek en shirt gekocht worden, hij haalde de corsages op en nam nog even een dutje. Voor hem hoeft het allemaal niet zo, al dat gedoe. 'At least I'm not missing an Avalanche game for this', sputterde hij gisteravond nog. Ook de prijs van de corsages probeerde hij mij in de maag te splitsen. Dacht het niet. De vrek.

Ze gaan foto's maken, dan in een party limo naar dinner downtown, daarna naar een lacrosse wedstrijd in het Pepsi Center en dan nog naar een afterparty bij een van de meisjes thuis. Ik heb braaf gebeld of er een volwassene aanwezig zou zijn daar  en er werd mij verzekerd van wel. Ook zou er geen alcohol zijn. Nou. Ben ik weer helemaal gerustgesteld.

Leuk hoor! Vind ik dan, he?

Reacties

Het einde van de winter is ook hier begonnen en niet met gezellige sneeuwklokjes en uitlopende bomen. Nee zeg. Hier begint het einde van de winter met ...sneeuw. Gemiddeld valt de meeste sneeuw aan het einde van de winter, met maart als 'the snowiest month'.

Afgelopen week hadden we ook al een sneeuwstorm(pje). De kinderen hoopten op een snowday of in ieder geval een late start van school, Maxine deed zelfs de snow dance voor het naar bed gaan, maar het mocht niet baten: er was gewoon, op tijd, school.

Balen, want Leen zat in Williston en ik vond het niet vertrouwd Vic met de ouwe Camry naar school te laten gaan. Dus de Suburban in 4-wheel drive gezet en Vic afgezet. Ruben moest een half uur eerder beginnen, dus eenmaal thuis kon ik direct rechtsomkeert maken voor nog een keer hetzelfde rondje. Gelukkig kan Maxine altijd met de bus, maar dat is nog wel 10 minuten lopen.

En vandaag dus een 'major snow blizzard'. Harde wind ook erbij dus. Fijn. Vic moest om kwart voor zes bij de ijsrink zijn. Hij stond erop zelf te rijden. Dacht het niet. Dus om half zes reed ik hem naar de ijshal. Lekker hoor, in het pikdonker, in een sneeuwstorm.

Het bleef behoorlijk sneeuwen en tegen de tijd dat ik hem op moest halen, was de situatie alleen nog maar verergerd.

Maxine moest dansen in de Crowne Plaza bij het vliegveld, zo'n 20 min. rijden. Ik besloot toch te gaan, ze is een deel van een team en het is vervelend als er iemand mist. We gingen eerder weg en maar goed ook, ik deed er 2x zo lang over. De wegen waren glad, het zicht was slecht en we zagen verschillende 'ongelukken'. Van de weg gegleden e.d.

Leen's vlucht uit Williston was inmiddels ook afgelast. Gelukkig kon hij op een latere vlucht mee en is net geland. Hij zal proberen Maxine op te halen, hij komt langs het hotel. Fijn, hoef ik er niet meer door. Zijn auto heeft geen 4-wheel drive, dus hoop dat het te doen is.

Mia vindt de sneeuw helemaal heerlijk. Ze banjert en rent door de tuin, snoet onder de sneeuw. De poezen vinden het 10x niks. Die zetten geen stap in de sneeuw. Dus moet het straatje achter geveegd worden zodat ik ze buiten kan zetten. Daar zitten ze dan gebroederlijk te miauwen tot ik ze er weer in laat. En dat is pas na een plas en poep. Ik heb zo'n hekel aan dat kattebak gedoe. Het is buiten plassen en poepen hier. Ook in een sneeuwstorm.

We duimen voor een snow day morgen. Het zal nog tot uren na middernacht sneeuwen, dus wie weet!

Reacties

Al direct op 1 januari verschijnen de eerste hartjes in de winkels. Deze week zag ik opvallend veel mannen in de supermarkt, die zoals gewoonlijk weer 'all-out' was gegaan. Overal ballonnen, bloemen, rood, hartjes en zelfs een 'dipping station', waar je zelf aardbeien in chocola kon dippen voor je valentijn.

Maxine had een feestje op school, haar allerlaatste! Op de middle school doen ze er niet meer aan. Ik kocht crackers en kaas (het moest een 'healthy snack' zijn, want ze kregen al genoeg snoep) en toog naar school. Ook voor mij mijn allerlaatste Valentine's party.

Toch het einde van een tijdperk. Ik weet nog goed hoe de eettafel weken bedolven werd onder de zelfgemaakte valentijnskaarten van drie (en later 4) kinderen. Zo'n 25 kinderen per klas, keer 3, plus de teachers... ja, dat was elk jaar weer een hele klus.

Dit jaar printte ze zelf haar kaarten uit, lijmde er een chocolaatje op, naam eronder en klaar was Maxine. Daar hoefde ik helemaal niets meer aan te doen!

's-Avonds was er een verrassing! Leen had gereserveerd bij mijn favoriete restaurant: de plaatselijke Thai! Hij had graag ook nog naar de bioscoop gewild, maar dat gaat gewoon niet op een donderdagavond. Zaterdagavond zouden we dat doen.

Vrijdag kwamen onze vrienden uit St. Louis even langs op weg naar Breckenridge. We hadden ze voor het laatst in Costa Rica gezien, waar we ze op een donker weggetje uitzwaaiden. En nu waren ze weer hier! Ik had Maxine eerder uit school gehaald, want die moest later dansen en zo had ze toch tijd met Dana. Spencer haalde Ruben op uit school en met een groep vrienden haalden ze een snack bij de supermarkt. Ondertussen kletsten Lori en ik lekker bij. Ik hoop dat we ze deze zomer kunnen bezoeken in St. Louis.

Zaterdag keken we naar een hockey wedstrijd van Vic, die in een tournament speelt en gingen daarna uit eten bij Meneer Zon (Mexicaans bij El Senor Sol). We dropten de kinderen thuis af en gingen naar de bioscoop om Argo te zien. Wat een goeie film! Hij is al op dvd te koop, maar nog steeds trekt hij volle zalen. Die hele Iraanse-Amerikaanse gijzeling is destijds volledig langs mij heen gegaan (ik was 13 jaar en woonde toen nog gewoon in NL) en heb thuis naderhand nog even gegoogled hoe het nu precies zat.

Dit is het Presidents Day Weekend, met maandag een vrije dag voor de overheid. De kinderen zijn dus vrij, maar Leen moet werken. Vandaag gingen hij en Ruben wel lekker een dagje skien in Winter Park, want het was heerlijk weer. In de bergen is er de afgelopen weken redelijk wat sneeuw gevallen (alle liften zijn eindelijk open), maar hier in Denver is er deze winter nog niet veel gevallen. Maart is echter 'the snowiest month', dus we houden hoop op een snow day.

 

Reacties

Van verschillende kanten krijg ik de vraag waarom er toch niets meer op de weblog staat. Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik verder wil. Deze punt.nl bevalt mij niet meer en ik ga binnenkort eens kijken of ik ergens anders niet verder kan loggen. Ik kan tenslotte mijn trouwe fans (ja: tante Tietsia!) niet in de steek laten!

Maar voor nu nog even hier.

Ik zit trouwens ook op facebook en je kunt me altijd uitnodigen; ik ben een echte allemansvriend, haha.

We begonnen de maand januari met bieberfever. Er was een concert van Justin Bieber (de ouderen onder u zal het niets zeggen, maar is een immens populaire zingende tiener hier...). Van te voren is nooit bekend of en hoeveel kaarten we kunnen krijgen en het bleken er deze keer maar liefst vier te zijn.  Dus ik zeg tegen Leen: gezellig, kun je ook mooi mee...haha. Dat bleek niet de bedoeling te zijn, er zouden alleen dames komen. Maxine belde een vriendin en aan de andere kant klonk luid geschreeuw. De moeder van vriendin F. wilde ook wel mee en zo geschiedde.

Verder was er nogal veel kots, de afgelopen tijd. Ruben en Pien gaven allebei een nachtje over, en zij  deed het na twee weken nog een keer. Ze heeft dus wat dagen op de bank doorgebracht, met Harry Potter. De poezen hebben er ook een staartje van meegekregen: gisterochtend vond ik kattekots onder de piano...

Dan hadden we ook nog het bezoek van mijn schoonmoeder en de schilders. Tegelijkertijd ja. Misschien niet zo handig, maar dan heb je het maar weer gehad, toch? Het hele huis moest van binnen geverfd worden en dus was het echt overal een zooi. Schoonmoeder hielp trouwens enorm mee en kon gelukkig buiten zitten als het haar te veel werd, haha. Mia was er ook wel wat onrustig van en ook voor haar een mandje buitengezet zodat ze overdag daar haar tukjes kon doen. Alles is klaar nu, de boeken weer in de boekenkast, de zooi weer aan de muur en het is echt mooi geworden. 't Is even een zooi, maar dan heb je ook wat.

Steven is weer begonnen aan de rest van zijn jaar. Hij had er wel weer zin in en er komen enthousiaste verhalen uit Fort Collins.

Ruben en Maxine kregen allebei hun inschrijvingsmeuk voor hun vervolgopleidingen. Dit gaat gepaard met diverse ouderavonden over hoe fantastisch de nieuwe school is. Aangezien ik al weet hoe ge-wel-dig deze scholen zijn (en ook omdat ik een beetje ziekig was) vond ik dat ik deze avonden wel over kon slaan (sorry, ik lijd aan het 'vierdekindsyndroom').

Veel valt er niet te kiezen voor Maxine: ze zal gewoon de vier vakken krijgen (wiskunde, taal, geschiedenis/aardrijkskunde en natuur/biologie). Taal en wiskunde zal ze op hoger nivo nemen. De andere 2 uur zijn keuzevakken: ze zal koorzang en lichamelijke oefening nemen (de ene dag koor, de andere dag gym) en voor het uur dat dan nog overblijft kan ze kiezen uit een achttal vakken. Dat bezorgt haar slapeloze nachten. Ze moet aan deze acht vakken nummers geven van 1 t/m 8. En of ik nou zeg dat de meeste kinderen hun 1t/m 4 keuze krijgen, het helpt niet. Ze zit zuchtend over de afweging of iets nu nummer 6 of 7 moet krijgen. Zucht. Maar...ze is er uit! Maandag gaat het formulier terug naar school. Woehoe.

Ruben gaat ook op high school gewoon verder op het ingeslagen pad. Ook voor hem maar 1 keuzevak. Op high school is de keuze wel enorm veel groter dan voor de middle school, maar hij heeft gekozen voor lichamelijke oefening. Hij zal daar toch anderhalf jaar van moeten doen en de meesten nemen dat dan maar direct het eerste jaar.

Vic schrijft zichzelf in voor volgend jaar, zijn junior year alweer, in overleg met zijn counselor. Hij heeft nog maar 2 jaar te gaan en moet nu zorgvuldig zijn keuzevak gaan kiezen.

Ruben kreeg trouwens deze maand de kindness award (vriendelijkheids trofee) van zijn klas (bijna 500 kinderen!) en dat was natuurlijk super. Als ie alleen thuis ook zo vriendelijk was...

Inmiddels sneeuwt het hier weer en Maxine gaat bij een vriendin slapen. Ruben is moe want die had afgelopen nacht een vriend te slapen en Vic is moe want die moest om 5 uur op vanochtend voor een hockey wedstrijd en Leen is in Noord Dakota. Ik heb zo het idee dat het een stille avond gaat worden voor mij...Heerlijk!

O, en ze was ook nog jarig! Ik moest een beetje creatief aan de slag met de kaarsjes, want een 11 had ik niet. Maar 3 + 8 is toch ook 11? Creabea weer.

 

 

Reacties (2)

De vlucht naar San Jose, Costa Rica was een nachtvlucht en we hebben dus de hele woensdag om ons klaar te maken. Na negenen vertrekken we naar het vliegveld en om middernacht vertrekt het vliegtuig keurig op tijd met vele jolige vakantiegangers. Gelukkig kalmeren de meesten redelijk snel, wij willen graag een paar uurtjes slapen. Het vliegtuig wordt nog even ge-de-iced en dan vertrekken we. Maxine valt vrijwel direct in slaap en ook wij slapen best redelijk.

De vlucht duurt 5 uur en met een uur tijdsverschil landen we om 6 uur 's-ochtends in een zonnig San Jose. De immigratie gaat snel en de koffers ook. Leen wisselt nog snel wat geld, maar een ontbijtje kunnen we hier niet halen. We worden direct naar buiten geloodst.

We denken even gauw de huurauto op te halen en dan voor een ontbijtje te gaan. Maar bij het verhuurbedrijf blijkt er geen auto te zijn: 'no car'. Wat nou, geen auto, zegt Leen: 'here's my confirmation number!' Maar nee: 'no car, sir'.  We denken nog, ach, komt zo binnen, he, die auto. Maar nee dus. Geen auto. Bij het hele rijtje autoverhuurbedrijven niet. De heren zitten allemaal achterovergeleund en bekijken ons met een soort gematigde interesse: 'no car'.

Dan ploft er een zeer, zeer verbolgen Amerikaanse jongeman binnen. Hij is gisteren aangekomen en wacht al 24 uur op een auto. Tjonge, daar worden wij niet vrolijker van! Wat nu? We laten ons, ook de Amerikaan, naar de parkeerplaats rijden, waar de teruggebrachte auto's ingeleverd worden. Daar zijn de kansen op een auto wellicht iets groter. Maar hier hebben ze ook geen auto. Wel worden er auto's verwacht vandaag. We gaan er maar eens bij zitten en overleggen. Wat te doen? Steven heeft inmiddels aan de overkant een ander verhuurbedrijf gezien waar wel auto's op de parkeerplaats staan. Hij en Leen lopen erheen en komen even later terug: er zijn 2 auto's! Kleiner dan we besteld hebben, maar goed, we kunnen weg hier. Het blijken schakelauto's te zijn. Ik schiet direct in de stress: die heb ik al 18 jaar niet meer gereden, dat lukt me nooit! Steven's nieuwe truck heeft versnellingen en hij wil het wel proberen met de auto.

En zo rijden we dan met 2 auto's bij het verhuurbedrijf weg, de drukke ochtendspits van San Jose in. We hebben maar 1 werkende telefoon en dus geen mogelijkheid om te communiceren met elkaar. Kwijtraken is dus uit den boze. Het verkeer is verschrikkelijk, er staan geen strepen op de weg en we worden links en rechts ingehaald. Als we een beetje uit de allerergste drukte zijn hoor ik verdachte geluiden van de achterbank: ja hoor, Maxine geeft over. De achterbank, haar kleding, haar nieuwe pillowpet en haar 'blankie', alles zit eronder. We signalen naar Leen, die wat geergerd stopt: wat is er?

Hij gaat met haar aan de kant staan en ik zoek schone kleren. Dan weer op pad, bij het allereerste 'restaurantje' stoppen we. Er wordt geen Engels gesproken maar Vic bestelt in vloeiend Spaans zes waters en zes ontbijtjes. Dat gaat er wel in, sterker nog, het is heerlijk!

Bij San Ramon verlaten we de 'snelweg' naar La Fortuna. Onderweg wordt het steeds bewolkter en als we aan een heerlijke lunch in La Fortuna zitten gaat het stortregenen. Tja, we zitten hier wel in het regenwoud. Nu moeten we nog zo'n 40 min., waarvan 30 over een onverharde weg. Dat hadden we graag met een 4-wheel drive gedaan, maar dat moet nu met 2 kleine personenwagens gebeuren. Steven doet het prima, maar we zijn allemaal blij als we er zijn. We doen ook niets meer en gaan vroeg naar bed, moe na de korte nacht en alle belevenissen.

De hele nacht regent het door en voor de volgende dag hebben we een ziplining tour geboekt. Thuisblijven is uiteraard geen optie en dus gaan we gewoon. Het miezert voortdurend, soms is het een beetje droog. We doen de regenjassen aan over onze korte broek en topje, want het is 30 graden. Van de vulkaan, waar we vlakbij zitten, zullen we deze dagen nooit de top zien. Helaas. Het ziplinen is erg leuk, we gaan met een tram omhoog en met 8 ziplines weer naar beneden. Snel gaat het allemaal niet en we kletsen met een aantal mensen uit verschillende landen. Vooral Maxine wordt erg aangemoedigd, ze vinden het allemaal erg dapper dat ze dit durft, want de ziplinen zijn erg hoog en lang. Soms wordt ze aan een gids vastgemaakt, omdat ze bang zijn dat ze de overkant niet helemaal haalt, omdat haar gewicht zo laag is (zoveel te zwaarder, zoveel te sneller). Helaas zijn de uitzichten niet geweldig, vanwege de lichte regen en de mist.

Halverwege de middag zijn we klaar en besloten wordt dat Leen en Vic wat boodschappen gaan halen en dat de anderen in de warme rivier zullen gaan zitten. Leen rijdt de bocht om en Steven parkeert. Met 1 wiel boven een soort van ravijn. We kunnen niet meer voor of achteruit. Ik schiet direct weer in de stress  ('mom's freaking out' roepen de kinderen altijd) en sommeer iedereen de auto uit. Er komen mensen bijstaan en iedereen duwt en trekt aan de auto (ik kan er nu eigenlijk wel om lachen). Het mag geen baat hebben. Ik bel dus maar de Costa Ricaanse wegenwacht. "Quince minutos!' wordt er geroepen, een kwartiertje dus. Kijk aan, valt mee. Ik laat Pien en Ruben in de rivier zwemmen (ik kan ze zien vanaf de weg) en Steven en ik wachten. Al wie er komt, geen wegenwacht. Leen komt terug met de boodschappen en we bellen nog maar eens. Inmiddels is het donker en we hebben allemaal vreselijk honger. Er is een poepiesjiek restaurant aan de overkant en besloten wordt dat ik met de kinderen daar zal eten en dat Leen verder zal wachten. Alles vol natuurlijk, maar op mijn smeekbede maken ze een plaatsje vrij. Zo zit ik daar dus met de kinderen, 5 verzopen katten, tussen allemaal opgedofte mensen. We smokkelen wat eten voor Leen mee en met een volle buik ziet het leven er toch een stuk beter uit.

De wegenwacht komt, we zijn in 5 minuten vrij en rijden naar huis. De heren kijken nog Star Wars (ze hebben het tot een vakantiemissie gemaakt alle zes de films te zien), maar ik trek het niet meer. Naar bed dus.

Zaterdag regent het nog steeds. We laten de kinderen wat uitslapen en rijden dan naar de Hanging Bridges, een wandeling over een aantal stalen bruggen die hoog in het regenwoud (canopy) hangen. Het is droog, maar nog geen 5 minuten na aanvang van de wandeling gaat het weer storten. Toch vond ik dit een erg leuke ervaring. De bruggen schommelen erg en ik vind het enger dat het ziplinen.

We gaan na afloop nogmaals in de rivier in het warme water zitten. Heerlijk is dat. Het is warm water van de vulkaan en perfect van temperatuur. Na een uurtje stappen we weer op want we hebben afgesproken met onze vrienden uit St. Louis die vandaag in La Fortuna zijn aangekomen. Zo leuk om ze hier, ver weg van Amerika, te zien. De kinderen zwemmen en wij kletsen bij. Met z'n allen eten we gezellig in La Fortuna en dan moeten we weer afscheid nemen. Zij blijven nog een dag in La Fortuna, maar wij vertrekken morgen naar de kust.

Zondagochtend zijn we al snel klaar om te vertrekken en nog een laatste keer hobbelen we over de onverharde weg. We hebben zin in ontbijt dat we in Nuevo Arenal zullen gebruiken. Helaas, voor het zover is, rijdt Steven in een pothole en ja hoor, lekke band. De heren gaan die (in de regen) verwisselen en met een half uur oponthoud hebben we nu wel erg veel zin in dat ontbijtje.

We verlaten het regenwoud en dalen af naar de vlakke kuststrook. Het wordt van bewolkt, licht bewolkt en eindelijk superzonnig. Halverwege de middag komen we in het drukke toeristenplaatsje Tamarindo aan. Hier hebben we een appartement aan het strand en we gooien de spullen neer en gaan in zee. We zien de zonsondergang weer eens na lange tijd. Zo mooi!

Die maandag willen we even helemaal niets, alleen van zon, zee en strand genieten. Er zijn flinke golven en we hebben boogie boards. We vermaken ons uitstekend!

Dinsdag meer van hetzelfde. Leen huurt een surfboard en daar hebben vooral Pien en Ruben veel plezier van.

Woensdagochtend worden we om half acht opgehaald voor een boottochtje in Parque Nacional Palo Verde. Onderweg al zien we een grote groep howler monkeys (brulapen). Voor we in de boot gaan, ligt er een enorme leguaan op een boom. In de boot zien we meer leguanen, vogels, krokodillen en ook de capucijnaapjes, die heel erg boos kijken en lange tanden hebben. Ze zijn erg nieuwsgierig en komen de boot in om te kijken of er wat te halen valt. Ze gaan ervandoor met een fles zonnebrand.

Op de terugweg komen we door vele kleine dorpjes en we stoppen bij een authentiek restaurantje voor de lunch. Beste lunch ever, vonden de kinderen. Er is een papagaai die voortdurend 'hola' en 'como estas?' (hoe gaat het) roept.

's-Middags weer lekker op het strand. Leen en ik willen nog graag een nachttour doen om de nestende schildpadden te zien. De jongens hebben daar geen zin in maar Pien wil wel mee. We boeken voor de volgende dag.

Leen, Pien en ik willen overdag wat andere strandjes bezoeken. De jongens hebben geen zin en blijven thuis. Wij bezoeken een aantal andere stranden, het ene nog mooier dan het andere.

Het wordt een behoorlijk avontuur, 's-avonds. Met een busje vol toeristen over een onverhard pad hobbelen in totale duisternis. Op een afgelegen strand eruit, een half uurtje lopen naar een ander strand en heel stil gaan zitten. De gids gaat op zoek naar schildpadden. Na zo'n 10 minuten haalt hij ons op en daar is mevrouw schildpad bezig een enorm gat te graven op het strand. De gids verwacht wel zo'n 80 eieren. Helaas,  na zes eieren gooit ze het gat weer dicht. Jammer. We zien nog meer schildpadden in verschillende fases van eieren leggen. Het hele proces duurt wel zo'n 2 uur. Het is heel indrukwekkend die logge beesten in het donker uit het water te zien komen. De gids heeft een rode lamp, verder is er geen licht op het strand en er wordt bijna niet gepraat. Heel indrukwekkend allemaal.

Dan alweer onze laatste ochtend. De jongens willen nog een ATVtoer doen en Maxine en ik willen nog naar het strand. Onder het stof komen de mannen weer terug, de jongens vonden dit absoluut het leukste van de vakantie.

Ondertussen is de schoonmaakster al bezig in ons appartement en ze douchen dus gauw en we vertrekken weer richting San Jose. We worstelen ons door het drukke vrijdagavond verkeer heen en belanden uiteindelijk in het hotel tegenover het vliegveld. De jongens brengen de auto weg en we gaan naar bed. Om half vijf zal de wekker gaan. En zo komt ook aan deze vakantie weer veel te vroeg een einde.

Concluderend moet ik zeggen dat Costa Rica een prachtig land is. Ik ben nog lang niet uitgekeken. De hele situatie met de auto's heeft bij mij wel voor extra spanning gezorgd. Ik vond het niet fijn dat mijn 20-jarige zoon, die net een maand weet hoe te schakelen, door het drukke verkeer van San Jose moest rijden en ook over de onverharde wegen. Ook moet er in Costa Rica met colones betaald worden en konden we vaak niet met een credit card betalen (dit wisten we uiteraard). Soms bleken we niet genoeg contant geld te hebben, moest er gehaald worden, deed de ATM het niet en meer van dat gedoe. Geen groot probleem, alleen zullen we dat in de toekomst wat beter in de smiezen moeten houden.

Nu dus weer volop in het gewone leven. 2013. Gelukkig Nieuw Jaar allemaal!

 

Reacties

We zijn weer thuis!

Binnenkort een uitgebreid verslag, maar hier alvast een

foto: hangende brug in het regenwoud.

Reacties

We hebben een lekkere, gezellige en witte (!) kerst gehad. Er waren kadootjes onder de boom voor iedereen. Gisteravond gingen we, zoals elk jaar, naar de kerk op de hoek, voor het kerstverhaal. Ik vind het zingen in de kerk altijd zo gezellig. Vanochtend was alleen Maxine vroeg wakker en nadat Vic en Ruben ook op waren mocht ze Steven wakker maken. We aten croissantjes en maakten de kadootjes open.

De verdere dag hebben we lekker aangerommeld, we speelden met de gekregen kadootjes, de jongens hielden een sneeuwgevecht en wisselden dat af met in de hot tub duiken, Maxine keek haar film en we aten ons kerstdiner. Heel simpel hoor, en sloten af met een chocoladefondu, pfff. Nu buiken we uit voor de t.v.

Ook in Amerika worden kerstkaarten verstuurd. Vaak zijn het kleine kunstwerkjes, met een fotocollage van alle gezinsleden (compleet met huisdieren). Een nietszeggende, duizend-in-een-dozijn-kaart met op de achterkant 'vr. kerstgr., Joop en Ina' zul je hier minder gauw tegenkomen.

Ook wordt hier vaak de zogenaamde 'Christmas letter', de kerstbrief dus, meegestuurd. Hierin wordt een overzicht gegeven van wat het gezin het afgelopen jaar heeft beleefd. Echter, je leest alleen over de positieve dingen in het gezin. Over het feit dat pa vreselijke last van zijn grote teen heeft gehad of dat dochter de meest afgrijselijke cijfers heeft gehaald op school of dat de kinderen elkaar met grote regelmaat voor rotte vis uitmaken, dat de verbouwing weken langer duurde dan voorzien, nee dat lees je niet. Je leest over de fan-tas-tische reizen die het gezin dit jaar weer heeft gemaakt, de fa-bu-leu-ze cijfers die junior heeft gehaald, de e-nor-me verbouwing en het grote muziektalent van dochterlief.

En dat ga ik dus nu ook maar eens doen! Want ook ons jaar was uiteraard weer a-ma-zing! Komt ie:

Leen heeft het nog steeds heel erg naar zijn zin in zijn baan. Er werden vele nieuwe mensen aangenomen, er waren vele reisjes naar Noord-Dakota en in de zomer is het bedrijf verhuisd naar een nieuw kantoor, ook weer downtown Denver.  Het bedrijf groeit en het is een leuk, dynamisch team. Fijn is de Liberty Friday: een vrije vrijdag, eens in de twee weken. Margreet heeft dan wel een ellenlange to-do lijst voor hem, maar hij komt toch meestal wel toe aan een paar minuutjes voor hemzelf.  Op sportief gebied deed hij weer mee aan de MS-150, twee dagen fietsen in de Rockies, ten bate van MS.

Steven heeft het erg naar zijn zin in Fort Collins (iets te veel wellicht...hmm). Hij heeft nu definitief gekozen voor een major in economics en een minor in geologie. Ook heeft hij de financiele administratie op zich genomen van het huis waarin hij met vier vrienden woont. Dat valt hem nog niet altijd mee. Hij werkt nog steeds in de schoolcafetaria, waarmee hij zijn uitgaansleven sponsort. Helaas heeft kip Lucky het loodje gelegd (coyote) en zijn er nu twee gepensioneerde kippen in huis. Dit zijn legbatterijkippen die nu hun leven rustig (..) uit kunnen leven in een studentenhuis. Dit jaar kocht hij (met sponsorgeld van zijn vader en moeder) eindelijk een nieuwe auto, een truck. Hij is er zo vreselijk blij mee. En zo heel verdrietig toen bleek dat iemand tegen zijn geparkeerde auto aangereden was en geen briefje had achtergelaten.

Victor heeft dit jaar zijn rijbewijs gehaald! Hij heeft Steven's '96 Toyota geerfd en kan sinds kort alleen op pad. Meer vrijheid dus. Op school gaat het uiteraard heel erg goed, ook met zijn honors- en AP-lessen. Met hockey zit hij dit jaar in een 'losing'team, maar is wel captain (aanvoerder) van zijn team geworden. Hij kijkt graag Big Bang Theory op tv (en The Office) en heeft al jaren dezelfde vrienden. Wat en waar hij wil studeren weet hij nog niet, maar de eerste stappen in die richting worden voorzichtig gezet.

Ruben zit in het laatste jaar van junior high (middle school) en heeft momenteel een groeispurt. Er is soms geen land met hem te bezeilen, maar...na dit twee keer eerder te hebben meegemaakt, doorstaat zijn moeder dit dapper. Deze zomer ging hij met vrienden een week naar Boy Scout kamp en vloog hij alleen naar Californie om een week met zijn vriend uit Corte Madera door te brengen. In oktober haalde hij zijn black belt in taekwondo, super! Hij heeft graag vrienden hier, om videospelletjes te spelen en daarna een sleepover natuurlijk.

Maxine is aan het laatste jaar van de basisschool begonnen (5e klas hier). Het leren gaat haar ook gemakkelijk af en daardoor heeft ze tijd voor haar intensieve dansopleiding. Verder zingt ze in het schoolkoor en acteert ze op school in het Shakespeare theater. Ze staat graag op het toneel dus. In haar schaarse vrije tijd heeft ze de Harry Potter boeken en films ontdekt.

Mia is een actieve peuterhond. Zij is dol op de poezen, wandelingen en vooral de buurhond. Eet het liefst kattenvoer (met alle gevolgen van dien) en ziet het als haar levenstaak de tuin vrij van eekhoorns, herten, vreemde katten en meteropnemers te houden (dat laatste is niet verkeerd). Met haar ogen gaat het op dit moment goed, we druppelen braaf 2 x per dag.

Margreet dan, tenslotte. Zij heeft haar handen vol aan het organiseren van de kinderen, de was, het meehelpen op school en natuurlijk Mia. In haar zeer, zeer schaarse vrije tijd gaat zij eens naar de bieb, prikt eens een lunchvorkje met een vriendin en overziet de verbouwing.

Ja. De verbouwing. Van de keuken. Die zou 10 dagen duren. In de bloedhete zomer van 2012 werd de keuken verbouwd. Duurde uiteindelijk het grootste gedeelte van de zomer. Het is mooi geworden, dat wel. Nu nog verven.

Dan nog even onze reizen (ook altijd vast onderdeel):

In januari ging ik alleen voor een weekje naar Nederland, om mijn nieuwste nichtje voor het eerst te knuffelen. Het werd een weekje van bijkletsen, gezelligheid, familie, en knuffelen met de kinderen.

Het skien sloeg ik over dit jaar, ook omdat ik Mia nog niet zo lang alleen wilde laten.

Ik ging in maart met Steven een weekend naar Houston en we logeerden bij lieve vrienden. De reden was het verlengen van onze NLse paspoorten, maar het was vooral leuk onze vrienden weer te zien.

In de voorjaarsvakantie reden we naar Zion National Park en bezochten ook Las Vegas voor een paar dagen.

In de zomer bezochten we familie en vrieden in Nederland, huurden een huisje in Limburg en mochten een paar dagen in het huis van vrienden in Heemstede.

In september gingen Leen en ik een lang weekend naar Big Sky, Montana, naar het huis van onze goede vriend Chris. Het was een weekend vol vriendschap en mooie vergezichten.

En nu staan we aan de vooravond van onze vakantie naar Costa Rica. Morgen nemen we de nachtvlucht en zullen daar 10 dagen rondreizen. Een paar dagen in het regenwoud in het binnenland en een aantal dagen aan de kust. We hebben er zin in!

Voor iedereen dus: gezellige feestdagen en een heel erg goed 2013!

 

Reacties

Het zijn met recht de donkere dagen voor kerst. De weerslag van het afschuwelijke gebeuren op de school in Connecticut is ook hier voelbaar.

Bij Ruben op school staat nu bijna permanent een politieauto op het parkeerterrein. Er wordt lesgegeven met de deur van het klaslokaal dicht en op slot.

Bij Maxine (elementary) moet er nu gelegitimeerd worden (voorheen alleen inschrijven). Ik merk aan haar dat ze er veel over praat met vriendinnen. De een weet meer details dan de ander, dus elke dag komt ze met vragen bij mij.

Gisterochtend had ze haar concert voor de school (ze zingt in een koor). Alle kinderen van de hele school dus bij elkaar in de gymzaal. Direct bij mijn binnenkomst kwam ze naar me toe: mom, there are two policmen and they have guns! Inderdaad, in een hoek van de zaal stonden twee gewapende agenten.

En daar stond ze dan te zingen: kerstliedjes, het volkslied...Zulke mooie, zuivere kinderstemmen. Met in die hoek de politieagenten. Zo verdrietig dat het kennelijk zo moet.

Ondertussen gaat toch het gewone leven verder. Er moeten kerstkadootjes komen, er zijn feestjes, ik bakte zo'n 100 koekjes zodat Maxine en haar vriendin, al kerstliederen zingend, langs de deuren konden. Er is veel huiswerk voor Ruben en Vic en iedereen is wel toe aan vakantie. De kelen doen zeer, ik zie een snottebel hier en daar. Afijn. Nog een dagje. Leen gaat vandaag voor het laatst en is dan 2 weken vrij. Heerlijk.

Ander naar nieuws is dat Steven's gloednieuwe (voor hem dan) truck al in de garage staat. Terwijl hij bij een vriend op bezoek was, is iemand tegen zijn truck aangereden en is vervolgens doorgereden zonder een briefje achter te laten. Balen! Hij was er helemaal down van. Een aantal essentiele dingen worden nu gemaakt, zelf zal hij dan nog wat kleine dingen vervangen om de kosten wat te drukken. Nou ja. Het kan altijd erger. Maar het is wel enorm vervelend.

Inmiddels zijn zijn examens achter de rug en zo is er een einde gekomen aan alweer zijn vijfde semester in Fort Collins. Zijn cijfers zijn uitstekend en hij heeft nu vrij tot midden januari.

En zondag....moet Vic afrijden! Hij kijkt er enorm naar uit...als het nu maar niet afgelast wordt vanwege sneeuwval...

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl